Morgen zal het Pasen zijn!
Tijdens de lijdenstijd werd ik op verschillende momenten geconfronteerd met de gebeden van Jezus.
Het lange gebed in Johannes 17, dat we kennen als ‘het Hogepriesterlijke gebed’ omdat Jezus bidt voor Zijn leerlingen en voor allen die door hun verkondiging in Hem geloven - dus ook voor ons (Joh. 17: 20 NBV21).
Het bange gebed in de tuin van Gethsemane waarover we lezen in Mattheüs 26 en Marcus 14.
En dan, gisterenavond, samen met zusters en broeders rond de tafel waarop de restanten van het Heilig Avondmaal nog stonden, het gebed dat Jezus zijn toehoorders aanreikt als model voor hoe hun gebed er uit mag zien in Mattheüs 6, het gebed dat we gemakshalve het ‘Onze Vader’ noemen. We baden samen dit gebed dat Jezus ons aanleert maar waarvan Hij ook de vervulling is.
Elke regel heeft met Jezus, Zijn leven, Zijn sterven, Zijn opstanding te maken. Elke regel verbindt Hem met ons leven.
Morgen zal het Pasen zijn. De dag waarop de Kerk de opstanding van haar Koning viert!
Op Goede Vrijdag werden we er met Woord, brood en wijn aan herinnerd dat Jezus de verantwoordelijkheid voor alle zonde op Zich nam. Het kostte Hem zijn band met de Vader en Zijn leven. Maar op het moment dat Hij sterft, scheurt in de tempel ook het voorhangsel dat het heilige der heiligen afschermt van deze wereld! Er is iets fundamenteel veranderd.
Pas op die eerste Pasen wordt echt duidelijk wat er gebeurd is. De geschiedenis heeft ten diepste een wending genomen. Er is een nieuwe richting ingeslagen. De afstand die er was tussen God en mens is doorbroken door Jezus’ offer. We zijn gereinigd en geheiligd in Hem - Hij die zieken geneest, voeten en harten schoonwast, bidt en sterft voor de Zijnen, die niet loslaat wat Zijn hand begon.
Wanneer wij het Onze Vader bidden, een eenvoudig en intiem gebed, heeft Hij dat gebed ten diepste al verhoord. We bidden onderweg, vanuit het leven van alle dag, we bidden dicht bij Jezus, dat we Zijn vervulling van dat gebed ook gestalte mogen zien krijgen. Morgen zal het Pasen zijn!
